Blog o historii sztuki użytkowej
Salon antyków


Katowice ul. Mikołowska 45

Tel. 508 355 125

.

Szkło kameowe

Dekoracje kameowe wykonywane były przez Rzymian już w czasach starożytnych. Szklane naczynie, najczęściej o ciemnej barwie, pokrywano warstwami szkła o kolorze kontrastującym – najczęściej białym. Reliefową dekorację uzyskiwano przy pomocy szlifowania i rytowania. Jednym z najpiękniejszych dzieł w tej dziedzinie jest Waza Portlandzka datowana na I w. n. e.przywieziona do Wielkiej Brytanii ok. 1783 roku. W XIX wieku nastąpiło odrodzenie i rozkwit tej zapomnianej przez wieki techniki zdobniczej.

Waza portlandzka. Fot.: British Museum.

Waza portlandzka. Fot.: British Museum.



Wielka Brytania

 

Pojawienie się Wazy Portlandzkiej w Anglii spowodowało wzmożone zainteresowanie opraz swoistą modę na szkła kameowe z dekoracją o tematyce greckiej i rzymskiej.

Najsłynniejszym ośrodkiem produkcji takich szkieł w Anglii było Stourbridge, a jednym z największych mistrzów tej dziedziny był John Northwood. W 1859 roku założył on z bratem własną wytwórnię. Po 20 latach pracy nad projektem udało mu się wykonać dokładną kopię Wazy Portlandzkiej.

Innym znanym dziełem Northwooda była kameowa waza zwana „Milton”(inspiracją był „Raj utracony” Miltona). Waza zdobiona była wizerunkami Adama i Ewy oraz Archanioła Rafała.

milton-vase. Fot. Chrysler Musem of art.

Waza Milton. Fot. Chrysler Musem of Art.

Innym, równie ciekawym wyrobem zachwycającym swym kunsztem była waza „Pegaz”, inspirowana mitologią. Naczynie zdobiła postać królowej mórz – Amfitryty oraz personifikacja Świtu.

 

Jednym z najsłynniejszych rzeźbiarzy szkieł kameowych był żyjący w latach 1850 – 1925 George Woodall (uczeń Johna Northwooda), który razem z bratem Thomasem wykonał wiele tego rodzaju dekoracji dla angielskiej firmy Thomas Webb & Sons. Biała dekoracja na kolorowym tle zdobiła liczne plakiety, wazon, flakoniki do perfum i półmiski.

blue-and-white-cameo-glass-round-with-women-and-birds. Fot. Wikipedia.

Szkło kameowe George Woodall. Fot. Chrysler Musem of Art.

Inspirację stanowiły dla niego rzeźby Canowy, mitologia grecka oraz sztuka chińska. Dekoracje Woodalla ukazują jego mistrzowski poziom: drobiazgowo oddany detal, ostre, czyste krawędzie, najwyższej jakości ręczne szlifowanie.

birmingham museum ofl glass

Flakon na perfumy. Fot. Birmingham Museum of Art.

Wzrost popytu na tego rodzaju szkła wymusił wprowadzenie ulepszeń i skrócenie czasu wytwarzania. Zaczęto więc używać do cięcia szkła tarczki o napędzie mechanicznym, lub też trawiono je kwasem. Tak dekorowane szkła, produkowane masowo i stosunkowo tańsze nazywano „fałszywymi”.

butelka na perfumy, anglia

Flakon na perfumy. Fot. Birmingham Museum of Art.

 

Francja

-galle cameo glass. Fot. corning museum of glass

Szkło kameowe Galle. Fot. Corning Museum of Glass.

Moda na szkła kameowe rozpowszechniła się także we Francji, a ich produkcją zajęła się min. znana wytwórnia Baccarat. Produkowano tam zarówno przedmioty dekorowane ręcznie, jak i znaczne ilości wyrobów tańszych. Wazony, półmiski i czary zdobiły najczęściej motywy roślinne lub wzór meandra.. Pod koniec XIX wieku po technikę kameową sięgnęli artyści Art Noveau Emil Galle oraz bracia Daum.

-Gallé,_nancy,_vaso_clematis,_1890-1900. Fot. corning museum of glass

Szkło kameowe Galle. Fot. Corning Museum of Glass.

 

Czechy

 

Technika kameowa przypadła do gustu również Czechom, zyskując tam dużą popularność, przypominając tradycyjne metody dekorowania szkła warstwowego. Produkowano zarówno ręcznie rzeźbione, zachwycające kunsztem wykonania szkła, jak i wykonywane na skalę masową „fałszywe kamee”. Najczęściej podejmowanymi tematami były sceny leśne, myśliwskie, a także portrety niemieckich książąt i osobistości ze świata polityki. Jedną z bardziej znanych hut w Czecha specjalizującą się w w tej dziedzinie była Huta Harrachowska.

Szkło kameowe. Fot. Chrysler Musem of Art.

Szkło kameowe. Fot. Chrysler Musem of Art.

 

Stany Zjednoczone

 

Technikę tę do Stanów wprowadził angielski szklarz Joseph Locke (1846 – 1936), który wyemigrował do USA w 1882 roku. Jako utalentowany rzemieślnik stworzył wiele pięknych szkieł, wynalazł wiele nowych odmian szkła kolorowego oraz wyszkolił liczną grupę szklarzy amerykańskich. Najsłynniejszymi hutami produkującymi szkła kameowe w Stanach były: New England Glass Co., History Flint Glass Manufactory czy Boston&Sandwich Glass Co.

-galle. Fot. corning museum of glass

Szkło kameowe Galle. Fot. Corning Museum of Glass.

Sposoby dekorowania szkła

szkło szlifowane,muzeumkarkonoskie

Szkło szlifowane. Fot.: Muzeum Karkonoskie, Jelenia Góra.

Szkło

Masą szklaną nazywamy mieszaninę składników stanowiącą tworzywo, z którego później powstaje szklany wyrób. Podstawowym składnikiem jest krzemionka posiadająca bardzo wysoką temperaturę topnienia. By ją obniżyć oraz ułatwić łączenie się składników do masy szklanej dodaje się topniki (najczęściej soda lub potas). By mieszanina mogła się zestalić dodaje się do niej wapna (węglanu wapnia).

szklo malowane,muzeumkarkonoskie w jeleniej gorze

Szkło malowane. Fot.: Muzeum Karkonoskie, Jeleniej Góra.

Szkło sodowe

Otrzymujemy je po dodaniu do masy szklanej sody. Szkło sodowe charakteryzuje się lekkością, dłużej zachowuje właściwości plastyczne , co ułatwia jego formowanie oraz obróbkę. Jego zabarwienie jest żółte, lekko brązowe lub zielonkawoszare. Szkło sodowe cieszyło się popularnością zarówno z Rzymie i Egipcie jak i Wenecji czy Hiszpanii. Z uwagi na swą kruchość oraz cienkość nie nadaje się do głębokiego szlifowania.

Szkło potasowe

Gdy do masy szklanej dodamy potas otrzymamy szkło potasowe o barwie zielonej, żółtej lub brązowej. Szybkie stygnięcie szklanej masy uniemożliwia jej długie formowanie, co wpływa na uproszczenie form. Jest ono także bardziej błyszczące oraz twardsze od szkła sodowego, nadaje się więc do rytowania oraz szlifowania.

Szkło złocone. Fot.: Muzeum Karkonoskie, Jelenia Góra.

Szkło ołowiano – kryształowe

Zostało ono wynalezione ok 1676 roku przez szklarza Georgesa Ravenscrofta, który dodał do masy szklanej tlenku ołowiu. Szkło ołowiowe jest czyste, ciężkie i błyszczące. Nadaje się do szlifowania i rytowania. Ze szkła ołowiowego produkowano min. Szkło stołowe, żyrandole i kandelabry.

Dekorowanie szkła

Swą barwę szkło może zawdzięczać zanieczyszczeniom składników lub tlenkom metali dodawanym do masy szklanej celowo by osiągnąć interesujący efekt. I tak kolor czerwony otrzymać możemy dzięki dodaniu miedzi czy selenu, żółty – żelaza lub siarki, niebieski – kobaltu, biały- cyny lub fluorytu.

Malowanie farbami emaliowanymi

Powierzchnię szklanego wyrobu pokrywa się oleistą substancją (mieszanką tlenków metali i sproszkowanego szkła) po czym wypala się. Szkło można zdobić również na zimno, bez wypalania, jednak taka dekoracja jest mniej trwała łatwo się ściera.

flowers, animals

Szkło rytowane. Fot.: Muzeum Karkonoskie, Jelenia Góra.

Rytowanie

Technikę rytowania stosowano we Włoszech już od połowy XVII wieku. Polega ona na nacinaniu powierzchni wyrobu ostrym narzędziem. Powierzchnię rytowaną polerowano lub zostawiano matową.

Rytowanie diamentem jest jedną z najstarszych dekoracji na zimno. Na powierzchni wydrapuje się wzór rylcem zakończonym diamentowym grotem. Technika znana już w starożytnym Rzymie, swój rozkwit przeżywała w XVII wieku w Niderlandach, wyparta w wieku XVIII przez rytowanie tarczą.

Punktowanie diamentem – technika polega na wykonywaniu na powierzchni przedmiotu dekoracji za pomocą delikatnego uderzenia grotem diamentowym lub stalowym pozostawiając drobne, płytkie punkciki. Niektóre dekoracje wykonane tą techniką widoczne były jedynie pod światło.

Relief wklęsły popularny od przełomu XVI i XVII wieku głównie w szkle potasowym i ołowiowym. Daje doskonały efekt załamania światła na powierzchni.

Relief wypukły stosowany był głównie w szkle potasowym lub ołowiowym, których gęstość i grubość pozwalały na głęboki szlif. Technika rozpowszechniona na Śląsku, w Czechach i Niemczech od końca XVII wieku.

Rytowanie powierzchniowe polega na bardzo płytkim rytowaniu powierzchni wyrobu. Techniką tą wykonywano proste ornamenty oraz napisy, słabo wyczuwalne pod palcami.

szkło,farby emaliowe.muzeum kraków

Szkło, farby emaliowe. Fot.: Muzeum, Kraków.

Trawienie kwasem

Technika trawienia była tańszą alternatywą czasochłonnego rytowania. Wyrób zabezpieczało się substancją odporną na działanie kwasu fluorowodorowego (zwykle woskiem parafinowym) po czym wydrapywało się wzór. Następnie przedmiot zanurzało się w kwasie. Umożliwiało to wyrafinowane dekoracje nawet na cienkim i kruchym szkle.

Szlifowanie

Jedna z najstarszych technik dekoracji szkła stosowana już przez starożytnych Rzymian. Polega na szlifowaniu szkła płaskimi tarczkami z żelaza lub kamienia zwilżonymi wodą. Około 1830 roku wprowadzono napęd kołowy, wtedy też zaczął się złoty wiek szła szlifowanego.

szkło trawione.muzeumrzeszów

Szkło trawione. Fot.: Muzeum, Rzeszów.

 

Złocenie

Technika złocenia może być wykonywana zarówno na zimno – nakładanie złota bez wykładania, jak i na gorąco – pokryty złotą warstwą przedmiot wypala się w piecu w celu utrwalenia dekoracji. Często złoci się krawędzie i brzegi przedmiotów, można też złocić dekorację rytowaną lub szlifowaną.

szkło złocone,muzeumgliwice

Szkło złocone. Fot.: Muzeum, Gliwice.


 

Historia Huty Josephine

fot.Muzeum Karkonoskie W Jeleniej Górze2

Fot.: Muzeum Karkonoskie w Jeleniej Górze.

Huta szkła w Szklarskiej Porębie powstała w 1841 roku otrzymując nazwę „Josephine” na cześć małżonki hrabiego Leopolda von Schaffgotscha – jej właściciela i inicjatora. W roku 1842 została uruchomiona produkcja.

MJG 676s

Fot.: Muzeum Karkonoskie W Jeleniej Górze.

Ogromną rolę w działalności huty odegrał fachowiec i doskonały technolog szkła, znajomy hrabiego – Franz Pohl. Żyjący w latach 1813 – 1884 Pohl pochodził ze znanego, czeskiego, patrycjuszowskiego rodu od pokoleń zajmującego się wytwarzaniem szkła . Niezwykle utalentowany i twórczy odbył studia w Pradze i Berlinie, następnie podjął pracę w hucie szkła Karlstal, po czym w hucie Josephine. Jednym z jego największych dokonań było ponowne wprowadzenie do produkcji szkła filigranu sieciowego oraz opracowanie receptury szkła alabastrowego.

Ważną rolę w produkcji szkła w Hucie Josephine odgrywało zdobnictwo. Najbardziej powszechne było rytowanie oraz szlifowanie szkła (rzeźbienie reliefowe) stosowane przy szkle powłokowym, matowanie piaskiem, trawienie kwasem, złocenie, srebrzenie, polerowanie.

huta

Fot.: Muzeum Karkonoskie W Jeleniej Górze.

Szkło malowane było w następujących technikach: malowanie emalią transparentową i opakową, malowanie reliefowe gęstą emalią, lustry, iryzowanie hutnicze. Na szczególną uwagę zasługują szkła filigranowe oraz mozaikowe, typu millefiori, które oprócz alabastru i rubinu złota stanowiły po 1845 roku główną część produkcji. Poza tym w hucie produkowano lustra, żyrandole oraz wyroby oświetleniowe.

hutajosephine

Fot.: Muzeum Karkonoskie W Jeleniej Górze.

Muzeum Karkonoskie w Jeleniej Górze

Fot.: Muzeum Karkonoskie W Jeleniej Górze.

Ze szklanej masy wytwarzano: szkło alabastrowe, bursztynowe, kobalt, czerwone i różowe szkło rubinu złota, a także szkło mleczne oraz lapis lazuli.

IMG_8393

Fot.: Muzeum Karkonoskie W Jeleniej Górze.

Wszystkie wyrobu huty Josephine oprócz szlachetnej formy i elegancji, charakteryzowały się mistrzowskim wykonaniem. Wielki sukces odniosło szkło w roku 1873 na wystawie Światowej w Wiedniu, co spowodowało napływ zamówień od rodów królewskich z całej Europy.

IMG_8424

Fot.: Muzeum Karkonoskie W Jeleniej Górze.

secesja josephione

Fot.: Muzeum Karkonoskie W Jeleniej Górze.

W latach 20stych XX wieku miały miejsce wielokrotne próby przejęcia huty Josephine na drodze fuzji przedsiębiorstw (np. fuzja z hutą Fritza Heckerta w Piechowicach).

josephine

Fot.: Muzeum Karkonoskie W Jeleniej Górze.

Głównym odbiorcą wyrobów Josephine były Niemcy, także Włochy, Austria oraz Dania. Serwisy złocone wysyłano do Hiszpanii i Portugalii. Klientami huty były Indie, Japonia oraz Chiny.

MJG 111s 5206s

Fot.: Muzeum Karkonoskie W Jeleniej Górze.

secesjajosephine

Fot.: Muzeum Karkonoskie W Jeleniej Górze.

Po II wojnie światowej huta została upaństwowiona, nazwę Josephinehutte nosiła do 1956 po czym otrzymała nową : „Huta Szkła Kryształowego Julia”. Nigdy nie osiągnęła już ani tego poziomu wykonawstwa, ani przedwojenny sukcesów na arenie międzynarodowej. Brak wykwalifikowanych pracowników, oraz zła polityka ekonomiczna doprowadziły do zamknięcia zakładu pod koniec lat 70-tych oraz do przejęcia jej przez firmę Villeroy & Boch.

MJG 307s

Fot.: Muzeum Karkonoskie W Jeleniej Górze.

Wyroby huty Josephine cieszą swym pięknem i pietyzmem po dzień dzisiejszy, wciąż zdobywając sobie nowych wielbicieli i będąc stałym punktem poszukiwań antykwariuszy.

MJG 411s

Fot.: Muzeum Karkonoskie W Jeleniej Górze.

fot.MKJG

Fot.: Muzeum Karkonoskie W Jeleniej Górze.

Brąz

Brązem nazywamy stop miedzi z cyną, lub innymi metalami, w których zawartość miedzi zawiera się w granicach 80-90 %.

Lew atakujący bizona, Georges Gardet. Fot. National Museum of Wildlife Art

Lew atakujący bizona, Georges Gardet. Fot.: National Museum of Wildlife Art.

Odlewanie rzeźb z brązu znane jest od co najmniej 4000 lat. Najpopularniejszą metodą była niegdyś „metoda na wosk tracony”. Jako technika czasochłonna i trudna, sprawiała, że ceny odlewów były wysokie, a same rzeźby dostępne tylko dla najzamożniejszych ludzi.

W XIX wieku wynaleziono metodę galwanotypu, umożliwiającą pokrycie powierzchni gipsowych cienką warstwą brązu. Tańsza i łatwiejsza technika umożliwiła produkcję na skalę masową, oraz wpłynęła na obniżenie cen.

Tematyka

A Centaur and Bear. Emmanuel Fremiet. Fot. National Museum of Wildlife Art

Centaur i niedźwiedź, Emmanuel Fremiet. Fot.: National Museum of Wildlife Art.

W połowie XIX wieku popularnością cieszyły się naturalnie oddane przedstawienia zwierząt (psy, lwy, słonie, jelenie, wielbłądy oraz wiele gatunków ptaków). Do najsłynniejszych animalistów należeli Antoine – Louis Barye, Emmanuel Fremiet czy Georges Gardet.

Duże powodzenie miały także kopie greckich oraz rzymskich rzeźb klasycznych o tematyce zainspirowanej mitologią – bogowie, boginie, satyry oraz popiersia sławnych pisarzy, poetów czy postaci historycznych – Szekspira, Woltera, Miltona, Napoleona i wielu innych.

Wpływy sztuki Wschodniej

Antoine-Louis Barye, Walka Tezeusza z Minotaurem. Fot. Baltimore Museum of Art

Walka Tezeusza z Minotaurem, Antoine-Louis Barye. Fot.: Baltimore Museum of Art.

Swoje piętno na odlewach z brązu wycisnęła także sztuka Orientu, którą to inspirację odnajdujemy nie tylko w XIX-wiecznej grafice czy malarstwie. Dużą popularnością cieszyły się więc przedstawienia Arabów na koniach lub polowaniach, a także scenki orientalne z udziałem mędrców, rybaków i dam dworu.

Brązy dekoracyjne cieszą się popularnością po dzień dzisiejszy, zdobiąc wnętrza wielu domów oraz dodając im nastroju.

Historia zegarów

Przez wiele wieków trwały próby wynalezienia mechanizmu, który precyzyjnie odmierzałby czas. Do początku XX wieku zegary posiadały jeden z dwóch typów mechanizmów – wagowy lub sprężynowy. Pierwsze zegary mechaniczne z XIII i XIV wieku napędzane były opuszczającymi się obciążnikami. Ok. 1450 roku zostały one wyparte przez te napędzane sprężyną napędową. W XVII wieku opatentowano pierwszy zegar wahadłowy , w którym mechanizm wychwytowy regulowało koło balansowe.

Około 1510 roku Peter Henlein z Norymberi stworzył pierwszy niewielki zegar przenośny, jego mechanizm nie był jednak doskonały co miało swoje odzwierciedlenie w dokładności pomiaru czasu. Wewnętrzny mechanizm wyposażony w balans został ulepszony w XVIII wieku, mimo to zegarki przez długi czas dostępne były tylko dla najbogatszych. Uległo to zmianie dopiero po zmechanizowaniu produkcji części typowych, dzięki temu zostały wprowadzone na rynek masowy.

Zegary podłogowe

Zegary podłogowe pojawiły się w Europie na początku XVII wieku. Początkowo ustawiano je na korytarzach by były dobrze słyszane we wszystkich pomieszczeniach. W wieku XVIII stały się stałym elementem wyposażenia domów zamożnych mieszczan oraz kupców. Różne regiony wykształciły z biegiem lat indywidualne cechy charakterystyczne, np.: zegary duńskie drugiej połowy XVIII wieku posiadały szafkę zdobioną orzechową okleiną, głowicę – ornamentem geometrycznym oraz przeszklone, odsłaniające mechanizm wewnętrzny boki. Z kolei zegary angielskie tego okresu posiadały często kwadratowe tarcze oraz wskaźniki faz księżyca umieszczone ponad pierścieniem cyfrowym.

Zegary ścienne

W początku XIX wieku wiele zegarów ściennych posiadało drewniane skrzynki z okrągłą lub ośmiokątną tarczą. Jak sama nazwa wskazuje przeznaczone były do zawieszenie i wyeksponowania na ścianie w miejscu dobrze widocznym dla domowników. Najważniejszym zegarem w domach epoki wiktoriańskiej był REGULATOR (tzw. zegar precyzyjny) o bogato zdobionej skrzynce. Wg niego ustawiane były wszystkie inne zegary znajdujące się w mieszkaniu.

Zegary Kominkowe

Zegary kominkowe pojawiły się w latach 50-tych XVIII wieku we Francji, stając się szybko obowiązkowym elementem wyposażenia domów mieszczańskich w całej Europie. Czołowymi wytwórcami byli min: Japy, Jean Vincenti oraz Samuel Marti.

We Francji największym producentem zegarów cieszących się wysokim uznaniem była firma Japy Freres . Jej wyroby posiadały charakterystyczną obudowę z tzw. „czarnego marmuru belgijskiego” wypolerowanego na wysoki połysk z rytymi oraz intarsjowanymi złotem wzorami. Dodatkowy dekor stanowiły płaskorzeźbione mosiężne płytki oraz intarsje z kamienia (malachit, marmur). Bogate zdobnictwo oraz liczne złocenia sprawiały, że zegary Japy miały charakter bardzo dekoracyjny, cieszący się powodzeniem wśród Europejczyków.

Augsburg, ok 1600 zegar wieżyczkowy. Fot. Muzeum Historyczne Miasta Krakowa

Zegar wieżyczkowy, Augsburg, ok 1600 rok. Fot.: Muzeum Historyczne Miasta Krakowa.

W epoce Edwardiańskiej produkowane w masowych ilościach zegary zajęły także stałe miejsce w domach Anglików. Małe, ozdobne zegary nazywano BUDUAROWYMI, w odróżnieniu od tzw. BRACKETS – stojących na gzymsie kominka w gabinecie.

 

Translator

Informacja o plikach Cookie

Ta strona używa plików Cookies. Dowiedz się więcej o celu ich używania i możliwości zmiany ustawień Cookies w przeglądarce. Czytaj więcej...
019698
Visit Today : 9
Visit Yesterday : 52
Who's Online : 2
plugins by Bali Web Design